Duurzame en sociale zijdekwekerij

  • Geplaatst op
  • Door Sandra Blok
  • 0
Duurzame en sociale zijdekwekerij

Een bewonderenswaardig initiatief van een vrouw die een duurzame zijdekwekerij begon op de akkers van haar familie. Een sociale onderneming waar plattelandsvrouwen naast werk ook een stem krijgen, en waar een groot deel van de winst terugvloeit naar de ambachtsmensen.

Blouses van duurzame zijde

Ze glanzen, zijn zijdezacht en zichtbaar handgeweven. Toen we de blouses uit de verpakking haalden was het meteen duidelijk: dit is topkwaliteit. En het verhaal van deze zijde is al helemaal fantastisch. Hier lees je waar de zijde van de witte Via-India blouse en de rode zijden blouse vandaan komt.

10 hectare akker te koop

Het project van soil to silk, zo omschrijft Madhulika haar zijdekwekerij. Op de 10 hectare land waar haar ouders maïs en tarwe verbouwden, staan nu moerbeibomen, voedsel voor zijderupsen.

Vooral vrouwen moesten profiteren

Helemaal logisch was het niet om zijdekweker te worden, maar haar ouders wilden het land dat al vele generaties in de familie is, verkopen. En dat voelde niet goed voor Madhulika. Ze wilde er iets mee, maar wat? Ze zou iets moeten verbouwen met zicht op goede opbrengsten, én iets waar de lokale gemeenschap van zou profiteren. Vooral de vrouwen! Vrouwen, vertelt Madhulika, kunnen dan wel officieel landeigenaar zijn, maar in de praktijk merken ze daar helemaal niets van. Vaak werken ze harder dan mannen en krijgen de helft minder betaald.

(tussen de moeirbeibomen)

Wie duurzaam is moet klein blijven

Op dit moment biedt de kwekerij werk aan meer dan 60 plattelandsvrouwen in de buurt van Bihar, Rajasthan. Door in ploegendiensten te werken hebben vrouwen de kans gekregen om aan de slag te gaan én zijn ze belangrijke spelers in het besluitvormingsproces geworden. Van de 15 mensen die nodig zijn om één kilo ruwe zijde te produceren zijn er nu 10 vrouw. Groter wil Madhulika niet groeien met het bedrijf. Want, zo vertelt ze, als je een duurzaam bedrijf wil zijn, moet je klein blijven. Als je groot wordt, moet je allerlei manieren vinden om je winstmarge te vergroten en kun je niet meer duurzaam werken.

Inheemse rupsen

Madhulika werkt met inheemse zijderupsen. Het voordeel hiervan is dat ze geen verwarmde kassen nodig heeft om de rupsen bij een bepaalde temperatuur te kweken. Voor het kweken van inheemse soorten is geen technologie en elektriciteit nodig. Madhulika’s rupsen horen thuis in de klimatologische omstandigheden van de omgeving. De ruiten van de kas op de juiste plekken plaatsen, is voldoende.

(zijdemot)

Gespecialiseerde zijdewevers

In fabrieken kunnen alleen zijdedraden machinaal geweven worden die voor massaproductie gebruikt worden. Deze zijdedraden hebben een bepaalde lengte. Madhulika’s rupsen maken kortere draden, en daarom kan inheemse zijde alleen met de hand worden gesponnen en geweven. De zijde van Madhulika’s kwekerij wordt geweven in West-Bengalen door gespecialiseerde handwevers die ook zeer dunne katoen kunnen weven (mousseline).

(zijdeweefster)

Alle chemicaliën zijn taboe

Op zijdedraden zit een natuurlijk soort ‘gom’, een proteïne die de rups zelf uitscheidt. Daardoor plakken de draden aan elkaar en kan de rups een stevige cocon weven voor zichzelf om te ontpoppen tot zijdemot. Om de gom eraf te halen wordt de zijde ontvet met soda. En de natuurlijke gele kleur van de cocon wordt in de rivier eraf gewassen. Het gebruik van chemicaliën op deze bijzondere kwekerij is taboe. Alle natuurlijke materialen worden hergebruikt. Afval van zijderupsen gaat als mest terug de tuin in en gedroogde twijgen en overtollige bladeren dienen als brandstof en voer.

Uiteindelijk vloeit 80% van de waarde van het eindproduct (de zijden stof) terug naar de kwekers van de cocons, de spinners en de wevers.

Reacties

Wees de eerste om te reageren...

Laat een reactie achter
* Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.
We gebruiken op deze website alléén functionele cookies om de webshop goed te laten functioneren. Manage cookies